Sisterhood - de kracht van vrouwen die elkaar dragen

Wanneer vrouwen elkaar dragen, ontstaat er ruimte om te groeien.

Soms zijn er ervaringen die nog even mogen nazinderen. Ervaringen die je niet meteen in woorden kunt vatten, maar die iets in je aanraken. Die je herinneren aan wat écht werkelijk van belang is. Die je opnieuw laten voelen hoeveel kracht er schuilt in verbinding tussen vrouwen.

Tijdens mijn recente retraite ‘Pelgrimstocht naar je essentie’ in Ierland (september 2026), onder begeleiding van Gerda Duin, mocht ik opnieuw zo'n ervaring beleven.

Een retraite met én voor vrouwen. Met momenten van stilte en verwondering, van lachen en huilen, van delen en luisteren. Maar vooral ook met momenten waarop ik mocht ervaren wat het betekent om gedragen te worden. En om zelf te dragen.

Je laten dragen

Ik denk terug een moment op een Iers strand aan de Atlantische Oceaan (Dogs Bay). Een moment waarop we vol ‘overgave’ gingen plonsen in het koude water van de Atlantische Oceaan.

Aan de golven die me meenamen en aan de armen van zes vrouwen die me letterlijk droegen. Een bijzondere ervaring waarin ik opnieuw mocht voelen hoe het is om me over te geven. Om even niet zelf alles te hoeven dragen, maar te vertrouwen op de vrouwen om me heen. Een gevoel van diepe verbondenheid, dankbaarheid, licht en liefde overspoelden mij. En gelukkig niet het koude water van de Atlantische Oceaan. 😉

Er was ook het moment waarop ik zelf zes vrouwen, elk op zijn beurt, mee mocht dragen. Een ervaring die me raakte en met mij verder mee reist. Want hoe vanzelfsprekend is het voor ons om steun te geven? En hoe gemakkelijk laten we onszelf werkelijk dragen? Hoe vaak blijven we sterk, zorgen we voor anderen en proberen we alles zelf te beredderen? Hoe vaak vergeten we dat we niet alles alleen hoeven te doen?

Misschien begint verbinding soms precies daar. In de bereidheid om niet altijd degene te zijn die draagt, maar ook te ontvangen wat een ander je wil geven. Spannend. Uitdagend. Ja zeker! En o zo de uitdaging waard.

Ruimte om helemaal jezelf te zijn

Sisterhood betekent voor mij meer dan samenkomen met vrouwen die iets herkennen in elkaars verhaal. Het gaat over een ‘ruimte’ waarin je jezelf mag laten zien en horen. Waar je niet eerst je woorden hoeft te wegen uit angst om niet begrepen te worden. Waar je mag lachen, huilen, twijfelen en stil zijn. Waar je niet voortdurend hoeft te zoeken naar de juiste woorden of naar de versie van jezelf die het best bij de anderen past.

In Ierland mocht ik zelf ook nog even ervaren hoe bijzonder het is wanneer vrouwen elkaar daarin ondersteunen. Er was een moment waarop ik iets uitsprak vanuit oprechte betrokkenheid en liefde. Woorden die misschien ook iets konden raken bij de vrouw tot wie ik me richtte.

Wat me bijblijft, is niet alleen dat ik die woorden mocht uitspreken. Vooral ook de liefdevolle reactie vanwege de ander op mijn boodschap. Hoeveel begrip er was, en hoe ze met liefde naar haar eigen patroon keek. Alsook hoe de andere vrouwen aanwezig en verbonden waren met ons beiden. Hoe er ruimte was voor mijn intentie én voor wat mijn woorden bij de ander teweegbrachten. Zonder enige vorm van strijd. Ik nam het dankbaar mee.

Want er ontstond een moment van erkenning en verbinding. Niet omdat alles vanzelfsprekend was, maar omdat we samen aanwezig konden blijven bij wat zich ontvouwde. Zo een moment is zo bijzonder.

In mijn beleving vraagt echte verbinding niet dat we elkaar altijd bevestigen of dat alles gemakkelijk voelt. Ze vraagt dat we met open aandacht en een open hart naar elkaar proberen te blijven kijken. Net ook dan, wanneer iets ons raakt of uitnodigt om verder te kijken. Aanwezig zijn. Aanwezig blijven.

Samen groeien, verbonden, zonder jezelf te verliezen

Ik geloof dat we als vrouwen veel in elkaar kunnen wakker maken. Niet door elkaar te vertellen wie we moeten zijn. Niet door elkaar te redden of alle antwoorden aan te reiken. Maar door elkaar te ontmoeten. Elkaar écht te ontmoeten.

Door te luisteren, te spiegelen en te bemoedigen. Door te delen wat ons raakt en open te staan voor wat een ontmoeting in onszelf wakker maakt. Soms ontdekken we daarbij iets nieuws, soms voelen we ons gewoon gehoord en gezien. En soms is het precies genoeg om er voor elkaar te zijn, zonder iets te hoeven veranderen.

Door aanwezig te blijven, ook als het even spannend of onwennig voelt. En door elkaar de vrijheid te laten om ons eigen pad te bewandelen, ieder op ons eigen tempo, met vallen en opstaan.

Wanneer veiligheid en vertrouwen mogen groeien, ontstaat er ruimte om laagjes af te leggen. Om minder te moeten voldoen aan verwachtingen. Om opnieuw te luisteren naar wat er diep vanbinnen in ons leeft. Om thuis te komen bij jezelf, in het besef dat je tegelijk deel uitmaakt van iets groters.

Want hoe verschillend we ook zijn, we hoeven het leven niet allemaal alleen uit te zoeken.

De kracht van samen

Ik neem uit Ierland een diepe dankbaarheid mee voor de vrouwen die ik daar mocht ontmoeten. Voor de momenten waarop ik gedragen werd en de momenten waarop ik zelf mocht dragen. Voor de woorden die gedeeld werden, de stiltes die niets hoefden op te lossen, de lachbuien die ons samenbrachten en de muziek die we luidkeels en enthousiast meezongen.

En misschien vooral voor het besef dat verbinding niet vraagt dat we allemaal hetzelfde zijn.

We mogen verschillen. We mogen elk onze eigen geschiedenis, gevoeligheden en verlangens meebrengen. We mogen zoeken, groeien en onderweg zijn.

Wat voor mij telt, is dat er ruimte mag zijn om daarin werkelijk aanwezig te zijn.

Bij onszelf én bij elkaar.

Dat we elkaar niet kleiner maken om erbij te horen, maar elkaar de ruimte geven om helemaal onszelf te zijn en op ons eigen tempo te groeien, ieder op onze eigen manier.

Misschien is dat voor mij wel de essentie van sisterhood.

Vrouwen die elkaar dragen, zonder elkaar te moeten dragen. Die elkaar zien, zonder elkaar vast te houden. Die samen groeien, zonder zichzelf te verliezen. En die elkaar eraan herinneren dat er, ook wanneer het leven ons soms het gevoel geeft er alleen voor te staan, altijd opnieuw ruimte kan ontstaan voor verbinding.

Een plek waar we mogen thuiskomen.

Bij onszelf. En bij elkaar.

En nu…

Dit voelt voor mij niet als een afgerond verhaal.

Niet op persoonlijk vlak. Dit was niet mijn laatste retraite, en ook niet het laatste contact met mijn medereizigers. Until we meet again… ❤️

Maar ook niet op professioneel vlak.

Het verlangen om een veilige ruimte te creëren waarin vrouwen elkaar kunnen ontmoeten en verbinden, laagdrempelig, zacht én krachtig, leeft al jaren in mij. Soms meer op de voorgrond, soms wat meer op de achtergrond, maar altijd aanwezig.

De retraite in Ierland bracht me opnieuw dichter bij dat verlangen. Ze liet me even stilstaan bij hoe waardevol het is om samen te zijn, om herkenning te vinden bij elkaar en om te mogen ervaren dat je niet alleen bent. Het zaadje is er. Deze herfst mocht ik het opnieuw oogsten en erkennen hoe belangrijk het voor mij is. De komende winter mag ik het verder voeden, laten rijpen en rustig laten groeien. Misschien, heel misschien, ontkiemt het volgende lente wel in een nieuwe vorm.

To be continued… all in due time. 🌱

En ondertussen…

Verlang je er zelf naar om even uit de dagelijkse drukte te stappen? Om dicht bij huis een moment voor jezelf te nemen, te vertragen en opnieuw verbinding te maken met wat er in jou leeft? Ook daarin begeleid ik je graag, met zachtheid en liefdevolle aandacht.

Of heeft mijn verhaal je nieuwsgierig gemaakt naar een retraite in Ierland? Gerda Duin trekt in het voorjaar van 2027 opnieuw naar Ierland voor de retraite ‘Pelgrimstocht naar je essentie’. Wil je daar graag meer over weten, dan mag je me gerust contacteren.