Erbij horen en trouw zijn aan jouw hart - Thuiskomen bij jezelf

Over het zachte verlangen om echt gezien te worden, en de moed om trouw te blijven aan wie je bent…..

Erbij horen.

Ken je dat gevoel?

Dat stille verlangen om deel uit te maken van iets groters – zonder dat je jezelf hoeft aan te passen. Gewoon, helemaal jezelf zijn, en daarmee genoeg zijn.

Soms lijkt het alsof dat verlangen al vanaf onze eerste adem in ons woont. Als kind kijken we met grote ogen de wereld in, op zoek naar ogen die terugkijken met liefde, met herkenning.

Zie jij mij? Mag ik er zijn, precies zoals ik ben?

Ik herinner me momenten waarop ik me een buitenstaander voelde. Alsof iedereen de taal sprak van samenzijn, terwijl ik met een ander woordenboek in mijn handen stond. Ik heb geprobeerd me aan te passen, zodat ik er bij mocht horen. Randen van mezelf afgerond, stilte gedragen waar ik wilde spreken, enthousiasme onderdrukt…

En toch… hoorde ik er dan écht bij?

Wat ik leerde, beetje bij beetje, is dat erbij horen geen kunstje is. Het is geen checklist die je afvinkt. Het is een diepe innerlijke ja tegen jezelf. Alle delen van jezelf.

En ja, dat is kwetsbaar.

Systemisch perspectief

Vanuit systemisch perspectief en de blik van familieopstellingen is erbij horen één van onze diepste menselijke behoeften. Het is dan ook écht een basisbehoefte van elke mens. Binnen een kudde paarden kan ‘erbij horen’ van levensbelang zijn. Ook als kind worden we geboren in een gezin en groeien we op binnen een web van onzichtbare verbindingen, verwachtingen en ongeschreven regels (als een draadloze WIFI). Vaak leren we al vroeg wat nodig lijkt om erbij te horen.

Soms vraagt het leven iets wat het systeem van herkomst ons niet kan geven. Soms betekent thuiskomen bij jezelf dat je tijdelijk een stap naar buiten zet.

Dat je niet langer meegaat in een patroon, het zwijgen of een loyaliteit die je ooit hielp om je plek te bewaren, maar die je vandaag misschien klein houdt.

Misschien herken je dat wel…

Die innerlijke botsing tussen je verlangen om erbij te horen, en je nood om verder te gaan. En thuis te komen in jezelf.

Persoonlijke groei vraagt soms moed om je los te maken waar je vandaan komt. Niet om je systeem af te wijzen, integendeel. Maar om te erkennen wat je heeft gevormd en om de liefde die daar stroomde, op jouw manier verder te dragen!

In het systemisch werk zeggen we vaak:

“Echte trouw begint daar waar je de moed hebt om ontrouw te worden aan wat niet meer klopt voor jou.”

Dat is niet noodzakelijk rebels.

Het kan een beweging zijn naar heling. Naar meer vrijheid. Naar leven vanuit je volwassen kracht.

Erbij horen begint voor mij daar waar ik mezelf niet langer verlaat. Waar ik naast mezelf blijf staan, ook als het spannend is. Waar ik mijn eigen waarheid durf voelen, ook als die niet past binnen de groep.

Verbinden van hart tot hart

Hoe is dat voor jou?

Misschien heb je ondertussen een plek gevonden waar je je thuis voelt. Waar je jezelf mag zijn, zonder voortdurend af te wegen of je wel past.

Of misschien voel je nog de pijn van plekken waar je buiten de cirkel bleef.

Wat als die ervaring er ook helemaal mag zijn?

Wat als juist in dat gemis een deur schuilgaat… naar diepere verbinding? Met jezelf, en van daaruit met anderen. Een verbinding van hart tot hart.

En misschien begint die verbinding niet bij de ander, maar hier, in dit moment, bij jou.

Een kleine oefening voor je hart

Misschien wil je even de tijd nemen om stil te staan bij jezelf. Sluit je ogen, leg één hand op je hart en één op je buik.

Voel waar je jezelf de laatste tijd hebt verlaten.

Vraag zacht: “Wat heeft mijn hart nu nodig?”

Neem een moment.

Adem.

Je hoeft niets op te lossen of te veranderen. Misschien is het voldoende om even te luisteren. Thuiskomen begint bij die zachte aandacht voor jezelf.

Thuiskomen in jezelf

Ik geloof dat we allemaal een plek hebben. Geen plek waar we perfect in moeten passen, maar een plek waar onze rimpels en ruwheden, onze onvolkomenheden en onze unieke blik welkom zijn.

Waar ons hart mag spreken zonder angst om té hard te zijn, té zacht, té anders.

Een plek waar we thuiskomen in wie we zijn.

Thuiskomen bij jezelf gaat over her-inneren wie je bent.

In jouw kern.

In jouw hart.

Misschien is die plek geen vaste vorm. Misschien is het iets wat we samen scheppen, telkens opnieuw, met open ogen, open handen en open harten. Het is een plek waar jouw ruwheid, zachtheid en unieke blik welkom zijn. Waar jouw hart mag spreken zonder angst om te veel, te anders of te kwetsbaar te zijn.

Of zoals Bréne Brown zo mooi zegt :

“Jezelf verlaten op essentiële punten is geen optie, want dan hoor je niet meer bij jezelf.

Thuishoren is iets wat we in ons eigen hart dragen.”

En dat raakt voor mij aan de essentie. Het is mijn passie om mensen te begeleiden in het thuiskomen.

Om, keer op keer, te mogen horen :

“Ik voel me zo verloren.”

“Ik wil gewoon mezelf zijn.”

“Ik voel me niet goed genoeg.”

En dan te zien hoe iemand, zacht en stap voor stap, opnieuw ruimte vindt voor zichzelf. Hoe er iets ontspant. Hoe iemand zichzelf weer wat meer durft te ontmoeten. Dat blijft bijzonder.

Want misschien hoeven we niet iemand anders te worden om erbij te horen. Misschien mogen we juist steeds meer thuiskomen bij wie we ten diepste zijn.

Bij onszelf. En van daaruit, bij elkaar.🤍

Misschien raakt het iets in jou. Iets ouds. Iets echts.

Voel je welkom om even stil te staan bij wat hij in jou raakt.

En als je iets wil delen, lees ik je graag.

Alles mag. Niets hoeft.