De plek waar magie ontstaat

"De magie ontstaat niet wanneer ik harder werk.

Ze ontstaat wanneer ik vertraag, wanneer ik mijn innerlijk ritme volg."

De zomer als uitnodiging

Laat ik deze blog beginnen met een eerlijke schuldbekentenis.

“Ik had een klein stresske”.

De zomer ligt voor me. Geen zomer waarin alles stilvalt, wel een zomer waarin ik bewust wil oefenen in een ander tempo. Er is tijd voor vakantie, voor rust, voor inspiratie én voor het verder vormgeven van CARO. En ondertussen lonkt het najaar al, met coaching sessies, een familieopstelling, een workshop, de opstart van de vrijdagavondtafel, community opzetten, nieuwe blogposts en sociale media. Zoveel mooie dingen die ik met liefde de wereld in wil zetten en waar ik zoveel passie voor voel.

En toch voelde ik plots vooral de druk om niets te vergeten.

Om alles juist te doen. Om overal aan te denken.

Tot iemand mij opnieuw herinnerde aan iets wat ik eigenlijk al wist.

De magie ontstaat niet wanneer ik harder werk. Ze ontstaat wanneer ik vertraag.

Misschien hoef ik niet minder te doen.

Misschien mag ik alles doen vanuit een trager tempo.

Vanuit een andere adem.

Diezelfde ochtend nam ik, ondanks een volle agenda, bewust tijd om zacht te ontwaken. Als zielskaartendeckcoach werk ik regelmatig met kaartendecks als ingang naar reflectie en innerlijke wijsheid. Dus ik trok een kaart voor mezelf uit het kaartendeck ‘De Uitnodiging’ (ontworpen door Gerda Duin, bezielster en oprichtster van Vrouw&Verbinding) met de vraag 'Wat is voor mij van belang deze zomer?’. De boodschap kon niet duidelijker zijn:

'11. Eer je unieke ritme.'

Alsof het leven glimlachend zei:

"Caroline... je weet het eigenlijk al."

En misschien is dat wel precies mijn uitnodiging deze zomer.

Niet om méér te doen.

Niet om nóg beter mijn best te doen.

Maar om mijn eigen ritme opnieuw serieus te nemen.

De uitnodigingen van de paarden

De paarden, Robin in het bijzonder, hebben mij dat al zo vaak geleerd.

Wanneer ik bij hem ben, bestaat er geen haast. Geen gsm. Geen to-do-lijst. Geen gesprek dat mijn aandacht wegtrekt.

Hij nodigt me telkens opnieuw uit om helemaal aanwezig te zijn.

In mijn lichaam.

In het hier en nu.

Grappig genoeg lukt me dat tijdens coaching sessies bijna vanzelf. Daar vertraag ik. Daar ontstaat ruimte. Daar luister ik niet alleen naar woorden, maar ook naar wat een lichaam vertelt, naar wat stiltes laten zien en naar wat in het systemisch veld zichtbaar wil worden.

Maar in mijn eigen leven?

Daar ben ik stiekem een kampioen in plannen, organiseren en vooruitdenken.

Mijn partner zegt weleens lachend:

"Niet gaan? Dat staat precies niet in jouw woordenboek."

En eerlijk...

Hij heeft een punt.

Jaren geleden bracht dit patroon me tot een burn-out.

Niet omdat ik deed wat ik niet graag deed.

Integendeel.

Vaak verliezen we ons juist in datgene waar we ontzettend veel van houden. We geven ons volledig, omdat het betekenisvol is, omdat we er passie voor voelen, omdat we er helemaal in kunnen opgaan.

In die periode leerde ik hoe belangrijk het is om niet alleen te luisteren naar mijn hoofd en mijn verantwoordelijkheidsgevoel, maar ook naar mijn lichaam.

Vandaag herken ik datzelfde mechanisme soms opnieuw. Niet omdat ik opnieuw op hetzelfde punt sta, maar omdat oude patronen zich soms opnieuw laten zien wanneer iets ons nauw aan het hart ligt.

Ook nu, terwijl ik CARO verder mag laten groeien, voel ik zoveel passie, creatiekracht en liefde voor dit werk.

En precies daar ligt mijn uitnodiging:

Niet om minder gepassioneerd te zijn.

Maar om mijn passie te laten ademen.

Om een zaadje ruimte, voeding en vertrouwen te schenken.

Om mijn lichaam niet achter te laten terwijl mijn hoofd alweer drie stappen verder is.

Waar het systemisch veld begint te spreken

Want uiteindelijk ontdek ik telkens opnieuw dezelfde waarheid.

De magie ontstaat in de ruimte waarin niets hoeft en alles zichtbaar mag worden.

Een ruimte waarin het externe referentiekader langzaam naar de achtergrond verdwijnt. Waar de stem van de buitenwereld zachter wordt en waar jouw innerlijke kompas opnieuw hoorbaar, voelbaar en zichtbaar mag worden.

Daar ontstaat veiligheid.

Daar ontstaat verbinding.

Daar ontstaat het gevoel van thuiskomen.

En misschien zijn veiligheid en vertragen wel onlosmakelijk met elkaar verbonden.

We kunnen pas echt vertragen wanneer we ons veilig genoeg voelen om niet voortdurend alert te moeten zijn. Wanneer ons lichaam niet langer hoeft te zoeken naar wat er kan misgaan, ontstaat er ruimte om aanwezig te zijn. Om te voelen. Om te luisteren. Om simpelweg te mogen zijn.

En tegelijk ontstaat veiligheid juist doordat we durven vertragen.

Het één voedt het ander.

In het systemisch werk is dat geen toevalligheid. Vertragen is geen techniek. Het is een bedding. Een bedding waarin we ruimte maken voor het lichaam en waarin zichtbaar mag worden wat woorden soms niet kunnen vertellen.

Wanneer we durven vertragen, gaan we voorbij aan het verhaal dat ons hoofd vertelt en luisteren we naar de diepere taal van ons lichaam. We nemen de tijd om te voelen wat werkelijk van belang is en verwelkomen wat zich wil tonen, wat werkelijk van belang is in dat moment. We maken ruimte voor wat zich in de juiste volgorde wil ontvouwen.

Want het leven heeft zijn eigen unieke ritme. Zijn eigen stroom. Zijn eigen wijsheid.

En misschien is dat wel de uitnodiging: hoe minder we proberen te duwen of te forceren, hoe duidelijker zichtbaar wordt wat werkelijk bij ons hoort.

Thuiskomen op jouw plek

Misschien is dat wel de diepste betekenis van thuiskomen. Niet iemand anders worden. Niet jezelf verbeteren. Maar de moed vinden om jezelf niet langer kwijt te raken, zonder de verbinding met de ander te verliezen.

Want thuiskomen bij jezelf betekent niet dat je loskomt van alles om je heen. Integendeel. Het betekent dat je opnieuw jouw plek mag innemen. Een plek binnen je familielijn, binnen je relaties, binnen je leven en binnen de stroom die groter is dan jijzelf.

In het systemisch werk ontdekken we telkens opnieuw dat we deel zijn van een groter geheel. Dat we verbonden zijn met de mensen die voor ons kwamen en dat ook zij deel uitmaken van de bedding waaruit wij vandaag mogen leven.

Wanneer we onze plek innemen, hoeft niet langer alles door ons gedragen te worden. Er ontstaat ruimte om te ontvangen wat ons gegeven is, om los te laten wat niet van ons is en om vanuit onze eigen plek verder te bewegen.

Dat is ook wat ik met CARO wil laten ontstaan.

Een veilige bedding waarin niets hoeft en waarin je mag vertragen. Een plek waar het externe referentiekader steeds minder ruimte krijgt en waar jouw innerlijke kompas steeds vaker gehoord, gevoeld en gezien wordt.

Een plek waar je opnieuw mag ervaren:

"Hier mag ik thuiskomen bij mezelf en mijn plek innemen."

Een plek waar je jezelf niet hoeft te bewijzen.

Waar je jouw lichaam opnieuw leert vertrouwen.

Waar je mag ontdekken dat je gedragen wordt door iets wat groter is dan jezelf.

Net zoals we in een generatierij soms letterlijk zichtbaar maken: we staan niet los van de stroom van het leven. We maken deel uit van een beweging die al lang voor ons begonnen is en die via ons verder mag stromen. Want uiteindelijk begint daar alles.

De grootste beweging ontstaat soms precies

op het moment dat we stoppen met zoeken...

...en eenvoudig onze plek innemen.

Een plek in de stroom van het leven.

Thuiskomen bij jezelf.

Ik ontmoet je graag op jouw plek, in de stroom van jouw leven.

Liefs,

Caroline